Altında oturduğum bu tavan, gönlümdekinin duama düşüşü ve silüetinin aklıma akseden o heybetli duruşu. Kuşlara konuşup, kaldırım taşlarına gülümsemek, yağmur damlalarına hâl çare anlatır olmak, gözlerinden avuçlarına damlayan semanın gözyaşları. Bir buket gül uzatsam kurur gider, bilirim. Ben gönlümü teslim edeceğim Efendim. Belki güller kadar güzel değildir ama bilirim, ayağınızın altındaki toprağın iklimiydi benim gönlümün virane olup aradığı. Hiç hayal edebilir miydim bu geceyi? Huzur içinde vereceğim o ‘elhamdulillah’ dolu nefesi bekliyorum şimdi. Gecemde güneş görür oldum Efendim, bu karanlığın yıldızları bile gülümser oldu bu avareye. Bilirler, kimden sebep virane. Vuslata bir şafak kaldı. صبر