Bu mersiye, Sevilla’nın düşüşünden sonra (1267) Ebu el-Bakaa ar-Rundy tarafından yazılmış. Ar-Rundy, Endülüs’ün son on yıllarında yaşamış bir Sevilla şairidir. Endülüs şehirlerinin teker teker düşüşüne tanık olmuş ve bu şiiri Kuzey Afrika’daki Müslüman krallıklarından yardım istemek için yazmış.
____________________

“Mükemmelliğe ulaştıktan sonra her şey geriler,
bu nedenle hiç kimse hoş bir hayatın tatlılığına aldanmasın.
…
Mihraplar bile ağlıyor, sağlam olsalar da;
Minberler bile yas tutuyor, tahtadan olsalar da.
…
Ey, Kaderde bir uyarı olmasına rağmen gafil kalan sen:
Sen uyusan da kader her daim uyanıktır.
…
Ve sen, vatanında kaygılardan uzak, neşeyle yürüyen,
Sevilla’nın [kaybından] sonra bir vatan herhangi bir adamı teselli eder mi?
…
Ve deniz ötesinde lüks içinde yaşayan, hayatın tadını çıkaran sizler,
Vatanlarında güç ve kudret sahibi olan sizler,
Endülüs halkından hiç haberiniz yok mu?
Kervancılar insanların [onlar hakkında] söylediklerini size taşımadılar mı?”