Ramazan ayında israf konusu gündemden düşmüyor. Nefsi bir müddet yiyeceklerden mahrum bırakıp gün boyu akşamki yemek ziyafetinin hayaliyle avutuyoruz. Bu nefsi terbiye etmenin çok dışında kalıyor böylece. Halbuki gündüz onu aç bırakırken “akşam da ziyafet yok” desek, belki bir şeyler değişecek. Ömer b. Abdülaziz halife olur olmaz ilk iş hanedan üyesi diye maaş alan kuzenlerinin maaşlarını kesmişti. İtiraz edenler olunca yemeğe davet etmiş. Sofrada sadece mercimek ile soğan varmış. Onlar da o açlıkla sofrayı süpürmüşler. Sonra Ömer b. Abdülaziz güzel yemekler, et gibi yiyecekler getirtmiş. Mercimek soğanla doyan zengin kuzenler, sonradan gelen güzel yemekleri yiyememişler. Ömer b. Abdülaziz de bunun üzerine şöyle demiş: “Bununla da doyuyorsunuz, mercimekle de. O halde ne gerek var bunca israfa?”

İlk hurmayla tatmin olan bir nefis..