Talha bin Abdurrahman bin Avf, kendi zamanında Kureyş’in en cömert insanlarından biriydi. Bir gün eşi ona şöyle dedi:

– “Senin dostların kadar vefasız (kötü niyetli) kimseler görmedim!”

Talha:
– “Nedenmiş o?” diye sordu.

Eşi:
– “Görüyorum ki zengin olduğunda etrafından hiç ayrılmıyorlar, fakirleştiğinde ise seni terk ediyorlar!”
Bunun üzerine Talha ona şöyle cevap verdi:

– “Vallahi bu onların ahlaklarının yüceliğindendir. Kendilerine ikram etmeye gücümüz yettiği zamanlarda bize geliyorlar, onlara karşı hakkıyla ev sahipliği yapmaktan aciz düştüğümüz zamanlarda ise (bize yük olmamak için) bizi yalnız bırakıyorlar.”

İmam Mâverdî bu kıssa üzerine şu yorumu yapmıştır:
“Kendi yüce gönüllülüğüyle bu durumu nasıl yorumladığına bir bak! Öyle ki, onların bu çirkin davranışlarını güzel bir şeye, apaçık vefasızlıklarını ise bir sadakata çevirdi.”

Vallahi bu durum; kalbi temiz tutmanın (selâmet-i sadr) dünyada bir huzur, ahirette ise büyük bir kazanç olduğuna ve cennete girme sebeplerinden biri olduğuna işaret eder:

“Biz onların kalplerindeki her türlü kini söküp attık; onlar artık tahtlar üzerinde karşı karşıya oturan kardeşlerdir.”
(Hicr Suresi, 47. Ayet)