​”Şüphesiz Allah’ın yollarda dolaşıp zikir ehlini arayan melekleri vardır. Allah’ı zikreden bir topluluk bulduklarında birbirlerine: ‘Aradığınıza gelin!’ diye seslenirler.
​Bunun üzerine o melekler, zikir ehlini dünya semasına kadar kanatlarıyla kuşatırlar. Rableri, (hallerini meleklerden) daha iyi bildiği halde onlara sorar:
​’Kullarım ne diyor?’
​Melekler: ‘Seni tesbih ediyorlar (Sübhânallah), Tekbir getiriyorlar (Allâhu Ekber), Sana hamd ediyorlar (Elhamdülillâh) ve Seni yüceltiyorlar,’ derler.
​’Peki, onlar Beni gördüler mi?’ buyurur.
​Melekler: ‘Hayır, vallahi Seni görmediler,’ derler.
​’Eğer Beni görselerdi ne yaparlardı?’ buyurur.
​Melekler: ‘Eğer Seni görselerdi, Sana çok daha şiddetli ibadet ederler, Seni çok daha fazla yüceltip hamd ederler ve Seni daha çok tesbih ederlerdi,’ derler.
​’Benden ne istiyorlar?’ buyurur.
​Melekler: ‘Senden Cenneti istiyorlar,’ derler.
​’Orayı gördüler mi?’ buyurur.
​Melekler: ‘Hayır, ey Rabbimiz, vallahi orayı görmediler,’ derler.
​’Peki, ya görselerdi ne yaparlardı?’ buyurur.
​Melekler: ‘Eğer orayı görselerdi, ona karşı hırsları daha da artar, onu daha şiddetle talep eder ve ona karşı arzuları daha da büyürdü,’ derler.
​’Neden korkup sığınıyorlar?’ buyurur.
​Melekler: ‘Cehennem ateşinden,’ derler.
​’Orayı gördüler mi?’ buyurur.
​Melekler: ‘Hayır, vallahi görmediler,’ derler.
​’Peki, ya görselerdi ne yaparlardı?’ buyurur.
​Melekler: ‘Eğer orayı görselerdi, ondan daha şiddetle kaçarlar ve ondan daha çok korkarlardı,’ derler.
​Bunun üzerine Allah Teâlâ şöyle buyurur:
‘Sizi şahit tutuyorum ki, Ben onları bağışladım.’
​Meleklerden biri der ki: ‘Onların arasında aslında onlardan olmayan, sadece bir ihtiyacı için oraya gelmiş olan falan kimse de var.’
​Allah Teâlâ buyurur ki:
‘Onlar öyle bir topluluktur ki, onlarla beraber oturan (onların meclisinde bulunan) kişi bile dertli/mahrum kalmaz.'”