GÖNLÜMÜN ARZUHÂL-İ

Katre katre payidar olur gönüller.
Âşık, mâşukunun yolunda bekler.
Bir esinti sabadan, nadide bir sesten…
Vuslat yakın mı? Yoksa dem mi vurdu elesten?

Arzuhal ederim gönül muradımı,
Lutfeyledi Rahman eleste bu meramımı.
Âşık mâşuktan bir katre bulunca,
Söz eyledi bu lisanımı…

Nice âşıklar yokluk bağında;
Bir tutam yaprağı yok dalında.
Yağmur bekler, kurumuş toprak yurdunda.
Divane eder susuzluk, serap gördüm sanır;
Meğer deryanın içinde bir toz imiş, kendini katre sanır.

Lisan-ı dilde toz ne heybetlidir!
Mütevazi sermayesi nüktedir.
Benlik telaşına düşen ben, var olamazsın;
Sevgilinin Cemali gönle taht kurmuşken…

Tezgâhta pazarcının kalbi yatar,
Dili, içinde olanı satar.
Şaha kalkmış at gibi naralar saçar.
Gönüle taht kuran böyle güzel mi?
Kim bilir, onu var eden ne kadar güzel ki?

Övülesi rahmetine sonsuz şükürdür!
Yarabbi, bize verdiğin ne güzel ömürdür!
Ömre vefada dostlarına döndür;
Sevdiklerine sevdir bizi,
Aşkında umman olana daldır bizi…

Âmin…

KENDİ KALEMİMDEN…