YARIŞ MI? YAVAŞ MI?

Hedef bir varış çizgisinden ibaret ise tavşan gibi hızlı koşman lazım. Gözünü hedefe diken insan sadece oraya odaklanır. Oraya varmak, bütün benliğini kaplar. Benlik bir vücutta var olursa, hiçlik kaybolur. Varmak için yola çıkanlar eninde sonunda, varmak istedikleri yere ya ulaşmış yada yakınlaşmıştır. Yada yarı yolda uyuyakalmıştır. En önde olmanın verdiği haz insanı bambaşka bir “ben” yapar. Bu üstünlük, nitekim tavşandaki kibrin verdiği cesaretle herkesi kendi ile yarışa davet etmeye başlar. Fakat onun kibrinin farkında olanlar tamamen ondan uzakta kalmayı tercih eder. Ve kendi kendine yanına gelip onunla yarış yapmak isteyen kaplumbağayı da küçümser bir tavırla alaya alır. Ama kendi ile yarışacak kimse olmadığı için bu teklifide kabul eder.

Gözü yarış çizgisinde olan tavşan yarış başlayınca tüm hızıyla koşar, koşar, koşar… Ve döner bakar ki arkasından ne gelen var, ne de görünen. Nasıl olsa o bana yetişemez ben dinleneyim diye oturduğu yerde uyur ve orda kalır.

Yavaşlığı ile bilinen kaplumbağa ise tavşanın aksine; ağır ağır nizami bir şekilde yolda ilerlemeye koyulur. Yolun güzelliklerinden faydalanarak ulaşmak istediği hedefin varış çizgisi değil de, kendi içi olduğunu tefekkür ederek yol alır. Gökyüzünün ferahlığı, yeryüzünün tevazuluğu… Onda derin hisler bırakır. Sabır ve tefekkürü barındırdığı bu yolun sonunun aslında varış çizgisinden ibaret olmadığını bilir. Ve kaplumbağa tefekkür ede ede çizgiye ulaştığını bile farketmez. Kendine güvenen tavşan, hırsının gözünü bürümesiyle uykuya dalmıştı. Ve oracıkta kalmıştı. Uyandığında her şey için çok geçti. Herkese kafa tuttuğu ormanda, kendisi ile yarışacak kimseyi bulamamış olmasına mı? Yoksa kendisi ile tek yarışa giren, ve ormanın en yavaş olanının onu geçmesine mi üzelecekti? Aslında ikisi de değil. Tavşanın gözündeki benlik perdesine kaldırmaya ihtiyacı vardı. Hırs onu adeta kendine köle etmiş ve hayatını bir çizgiden ibaret sanıyordu.
Kaplumbağa ona benliğinden kurtulması için en büyük ibreti yaşatmıştı. Fakat bunu anlar mı? Halinde devam eder mi orası tavşana kalmış…

İnsan oğluda bir yarış çizgisini geçme derdinde değil mi? Ancak ulaşmak istenilen çizgi ise tavşan gibi yolda uyuyakalırsın. Çünkü benlik insanın gönül gözünü perdeler. Hırs onun hedefini belirler ve bir at gözlüğünden farkı olmadan dünya nimetlerini göremeden çizgiye doğru yol aldığını sanır. Ancak ulaşılmak istenilen Allah’ın rızası ise; Allah onun gönül gözünü de baş gözünüde açar ve onu maksadına ulaştırır.
Dünya yolunu tefekkür ede ede Rabbine kavuşur. Rabbim kendi rızasına talip olanlardan eylesin bizleri. Amin
KENDİ KALEMİMDEN🌹