Hicret gecesi Sevr Magara’sina siginildiginda Hz Ebubekir ra mağaranın içindeki her deligi tek tek yokladı,” Rasulullaha bir zarar gelirse..’ korkusuyla ellerini ayaklarını siper etti karanlığa. Bir delik kaldı kapatacak bir şey yoktu. Ayağını bastı, bedenini siper etti. İçerideki yılan soktu. Acı yüreğini yaktı ama dili suskun kaldı. Çünkü korkusu acı değildi, korkusu; Peygamberin uyanmasiydi. Gözlerinden süzülen yaşlar, Rasulullahin yüzüne düşünce uyanmasiydi. ‘ Ne oldu ya Eba Bekir ‘ buyurdu. O an acı dile geldi. Peygamberimiz tükürüğü ile yarayı meshetti ve acı bir anda şifaya dönüştü. O mağarada bir yılan vardı ama asıl ders sadakatti. Canını Peygambere siper eden bir kalp, ümmete kıyamete kadar örnek oldu.