Çün sana gönlüm mübtelâ düştü Derd ü gam bana âşinâ düştü

Zühd ü takvâya yâr idim evvel
Aşk ile benden hep cüdâ düştü

Vâiz eydür gel aşkı terk eyle N’ideyim sabrım bî-vefâ düştü

Nice tek etsin aşkı şol âşık
Ana karşı sen meh-likâ düştü

Vechini görsem dağılır aklım
Zülfün ana çün muktedâ düştü

Kim seni buldu kendi yoğ oldu Valsına ey dost cân-bahâ düştü

Aşka uşşâkın dâvet etmişsin
Cân kulağına ol sadâ düştü

Bu Niyazînin hiç vücûdunda
Zerre komadı hep yakadüştü