🌹“Ölsek de Ravza’nı rûhumuz bekler”🌹

31 Mayıs 1916’dan başlayıp, 10 Ocak 1919’a kadar süren ve destanlaşan Fahreddin Paşa’nın Medine müdafaasının hüsranla sonuçlanması üzerine ihtiyat mülazımlarından İdris Sabih Bey’in Medine’den ayrılırken yazdığı şiir. Türklerin ata olarak kimi kabul ettiklerini, kiminle şeref kazandıklarını samimiyetle gözyaşları içinde yazmış:

Dünyâ ve âhiret Efendimiz
Bir ulü’l-emr idik emrine girdik
Ezelden bî’atli hâkânımızsın
Er idik sâyende murâda erdik
Dünyâ ve âhiret sultânımızsın

Unuttuk İlhan’ı Kara Oğuz’u
İşledik seni gözbebeğimize
Bağışla ey şefî’ kusûrumuzu
Bin küsûr senelik emeğimize

Suçumuz çoksa da sun’umuz yokdur
Şımardık müjde-i sahâbetinle
Gönlümüz ganîdir gözümüz tokdur
Doyarız bir lokma şefâ’atinle

Nedense kimseler anlamaz eyvâh
O kadar sâf olan dileğimizi
Bir ümmî isen de Yâ Resûlallah
Ancak sen okursun yüreğimizi

Suları tükendi gülâbdanların
Dinmedi gözümüz yaşı merhamet
Külleri soğudu buhurdanların
Aşkınla bağrını yakmada millet

Gelmemiş Türkçe’de Kays u Hassân’ın
Yok bizde ne Bürde ne Muallaka
Yolunda baş veren Âl-i Osman’ın
Lâl ile yazdığı tarihden başka

Ne kanlar akıtdık hep senin için
O ulu Kitâb’ın hakkıyçün azîz
Gücümüz erişsin ve erişmesin
Uğrunda her zaman döğüşeceğiz

Yapamaz Ertuğrul evlâdı sensiz
Cân verir cânânı veremez Türkler
Ebedî hâdimü’l-Haremeyn’iniz
Ölsek de Ravza’nı rûhumuz bekler

İdris Sabîh Bey
Rahmetullahi Aleyh