Bu yüreğin düçâr olup meçhule düştüğü o yol, sen imişsin Efendi’m.
Bir ateştir ki yolcuların gönlünde ukbadır.
O izindir ki Mevla’nın nasibi, rüzgar bile olsan eteğinize çalan, onunla olmaktır, yolunda olmaktır.
Bugün günlerden güzellik,
sefa oldunuz bu çöl yüreğime.
Sesinin tonu sinse sinelere, ne zambaklar, ne güller, ne ıtır menekşeleri kavuşturur susuz gönüllere.
O öyledir ki, dil ile konuştu zannedersin; gönül dostunu bilir imiş meğer önünde el pençe imiş.
Gönül gönlün dilinden anlar imiş,
Ah Efendi’m, dilsiz bıraktığım yara bere gönlüme güller açtıran ışıklar serpen Efendi’m.
Ah ışıklar içinde kaldım efendim,
Ah bu yağmur yalnızlığımmış, dindim efendim. 30.05.25 ٱلْـحَـمْـدُ لِلَّٰهِ