Arafat insana hikayenin sonunu sunuyor gibi olsa da ardında dağ gibi bir arayış var. Sevdiğim bir şiirin şu dizelerini hatırlıyorum:

“aradı
arayış ibresinden gözünü ayırmadı
karnı aç
üstü başı lime lime
artık narin ayakları çiziklerle dolu
dirseklerinde yara kabukları
gerçi bu kadarı, böylesi
başlarken hiç akla gelmezdi
lakin hayret!
arayana yoksulluk eziyet vermiyor
arayanın aramaktan başka derdi yok”