Başımı kaldırıp baktığım gökyüzü, içinde bulunduğum yeryüzünün aydinliğıydı.
Peş peşe sıralı yıldızlar, gönlümde dizilmiş ümit parçalarıydı.
Öylece bakıp kalmıştım nazende parıltıya…
Size böyle ışık verenin ışığı nasıldı ki ?
Takılı kaldı aklıma; aklıma bile takılmadan duramayan sorular var bir yanda , diğer yanda ipsiz hiç birşeye bağlı olmadan duran yıldızlar…
Sizi öylece karanlık geceye ince bir inci gibi dizen Mevla, benimde gönlümü bu mısra-i Berceste ile hoş edivermişti…

Ey yeri ve göğü en güzel biçimde yaratan mevlam!
Nurun ile aydınlat kararmış gönülleri.

Kendi Kalemimden.